Poezja – Aleksandra Sztorc

Później będzie żyć

Aleksandra Sztorc — Wed, 11 Dec 2024 19:32:46 +0000

Pudełko Faradaya

tak sobie siedzi na ciepłym dywaniku
zażaleń
szeptucha co nic nie wie o sobie
a wszystko co wie
zamknęła szczelnie w spojrzeniu

ma w nim lustro
i już nie musi być sobą
będzie kim chcą

narzędziem miękkim
ciepłym wystarczającym

patrzy tak na siebie

jak na kaplicę
jak na umieranie
już nic jej nie będzie
zamknięta szczelnie
upchnięta w doświadczenie
niech czuje

(maj 2023)

Pękła mi ręka, głowa, serce. Nie wiem który już raz.

Zaczyna się od, a kończy się na.

Punkty wyjścia i punkty wejścia zamknięte –
na SOR naszych bijących, tuptających do siebie serc.
I od siebie też.

Kierunki się mieszają, orbita przestała istnieć.
Wypadła miłość w kosmos.
W próżnię.
Nie uchwyciła się głupia żadnej liny, stalowego uchwytu, ludzkiej dłoni, czegokolwiek.
Nic.

Za późno jest.

Czas zgonu:
czwartek wieczór.

(grudzień 2024)

Ocenzurowane miejsce

Nie było mnie tam, chyba nawet nigdy.

Tak naprawdę.

A tam ciepło jest.

Przytulnie.

Tak jak w domu powinno być.

A ja to się boję domu.

Może dlatego już go nigdzie nie czuję.

Mimo, że mam.

Trochę jakbym nie pasowała.

Do życia też.

No więc tam, gdzie przytulnie i ciepło,

i gdzie mnie nie było,

to cudze serce jest.

Twoje.

Dlatego biegnę.

Ile sił w nogach, płucach, w głowie.

Biegnę do siebie.

Po ratunek.

(marzec 2025)

Najgorszy tomik na świecie

Aleksandra Sztorc — Wed, 26 Oct 2022 18:54:51 +0000

zawsze jest wyjście

jeśli zamknięte drzwi
to otwarte okno
tak mówią

jak dobrze jest mieszkać
dziesięć pięter w dół

(październik 2015)

głód miłości

zbłąkana w dziczy płytkich oddechów
i myślowych wymiocin
łowię smutne spojrzenia
złaknione uwagi

pożółkłe piernikowe miasto
nęci jałowe serce
na bezustannym głodzie miłości

(czerwiec 2018)

Szesnaście słów wypowiedzianych nożem

raz za razem wbijasz je
w ciało kruche
nieodporne

nie chcę słuchać

że już może jest ze mną lepiej
że już cię nie potrzebuję
że to już koniec

nie przyjmuję
twoich dobrych wiadomości

wiedz
że ze mną wszystko jest źle

(wrzesień 2018)

Anhedonia

Smutek rodzi się z myśli,
tylko pustki potrzebuje by być.

On i ja.
Współistniejemy w milczeniu.

W piątek wieczorem, zapytałam go cicho
do jakiej krainy trafiają samobójcy
— nie potrafił odpowiedzieć.

Boję się o nas.

Możemy nie przetrwać naszego świata.

(październik 2018)

wybrałam na wieki nie chcieć się śmiać

nie chcę więcej prawd
tych ze szczerych głębin
gdzie dusza dom ma

nie chcę już nic wiedzieć
kto i po co jest

w błędzie
upewniać siebie
że nie poczuję –
bo nie chcę

trzeba uważnić prawdę
podlejszą niż pierwsza myśl tuż przed świtem
że ten świat nie jest już dla mnie

(grudzień 2018)

dystymia

wdech i wydech
— przeponowo dryfuje na granicy rozpadu
trzyma kurczowo w objęciach
podarte kawałki przeszłości

wdech
— wypływa na powierzchnię
w południe zwykłego wtorku
dociera do brzegu zaraz za sumieniem
wydech

ostrożnie stawia pierwszy krok
na zimnej podłodze
próbuje chyba gdzieś pójść
chyba do siebie dojść

wzrokiem błądzi do lustra
wykrzywione w grymasie usta drżą
— wdech
niekompatybilne do całej reszty
policzki podbródek oczy wszystko
— puchnie depresją

przerażona sobą wypuszcza z płuc niepokój
znów nadchodzi
może zdąży dotrzeć do łóżka

nie – nie zdąży
popsuło się ciało
upadło – rozstrojone i pogruchotane
wyje i się trzęsie
wdech
wdech
wydech

(grudzień 2018)

a na imię miała depresja

chaos w półszepcie zagłuszam
i w pół jeszcze w nim jestem

napięta jak struna na wyczerpaniu
no bo przecież miało być dobrze
no bo już miało się chcieć
— a nie chce

znów jestem w połowie
do ciebie
i do siebie jakoś tak dalej niż zwykle
i do niego — sennego

do włosa jednego słabego
złotej Roszpunki — co przy oknie czeka

jestem w połowie
i to bardziej w tej drugiej
ja senna
w chaosie
w półszepcie

znów leży obok mnie
nuci do ucha — najwyższy czas
i w pół oddechu milknę
w półśnie odpływam
w czerwieni oczu i przedramion
— w połowie — spokój na nowo odkrywam
a na nią
już nie mam słów

(styczeń 2019)

brakujący kawałek

znów ze mną jest
ćpam ją do zrzygania
(czerwienią)
a wiem że nie wolno
tak jak; „nie wolno płakać”
— mama mówiła

więc
urodziłam się chyba z zepsutymi płucami
bo wciąż to czuję
wiele razy w ciągu minuty
rozpierdala mi to głowę od środka
no a potem — „czego znowu ryczysz?”
— no nie wiem

chyba mi nie wolno
nie chcieć żyć

(luty 2019)

luty dwa tysiące dziewiętnastego

w ogóle nie czuję nic
znów do mnie zawitała
u progu nocy
podeszła do okna zasunąć rolety
— jaśnie złota melancholia
objęła ramieniem milcząco
i zaprosiła do łóżka na smutne pieszczoty

(luty 2019)

Dlatego, bo tak.

Z beznadziejności wychodzę o świcie,
by kolejnym zaprzeczeniem się zachłysnąć.
Rezygnuję z kawy i z patrzenia w lustro,
nie witam się z uśmiechem.
Z bólem idę siku,
bo wolałabym umrzeć w przepoconej pościeli,
w której marznę z minuty na godzinę,
całymi tygodniami.
Zalewam się w trupa goryczą,
po to, by później z kacem patrzeć mu w oczy
i wstydzić się, że tak można. Że w ogóle ja tak mogę.
Że mi nie głupio, że nie wstyd, że nie rozumiem, że to bez sensu.
To znaczy on nie rozumie.
Ja tylko chcę ulgi. Obojętnie skąd.
Czy ze krwi, z wina, czy z muzyki.
To bez znaczenia — chcę przestać czuć.
To wszystko.

(maj 2019)

Kompensuję sobie ciebie

w nadmiarze,
choć o tym nie wiesz.

Nie dane mi było być w tobie.
No, poza łonem może.

A w środku, to różne rzeczy miałaś.
Gulasz, ślepego śledzia, wódę, gówno.

Wierciłam ci dziurę w brzuchu,
potem lizałam rany jak wierna suka nieznanej maści.

Lojalna towarzyszka,
w nieudanych próbach kochania.
Mnie i ciebie.

Obie rumiane, podliczając straty
zanurzamy się w cudzą nieobecność.

(Czerwiec 2019)

Anomia, moja.

W epizodzie nic nie ma znaczenia.
Ludzie się śmieją. Rozwijają maszty, skrzydła, zdania.
Nie rozumiem co z ich ust wychodzi. Dyslalia
weekendowa tłumu toruńskiej starówki, alalia
niepojętej kolejnej nocy. Same gesty, braki
serotoniny we łbie. Ja nie rozumiem. Ja nie wiem.
Po co się żyje. Po co zawiera się
instytucje, planuje wydanie książki
i pracę w zawodzie, którego się nie ma. Ja nie wiem
po co tak pędzić, się rozwijać, bo tak wszyscy. Potykać się, błądzić. Przecież i tak wszyscy umrzemy. Ja już mam w dupie rozmowy, słabości, niechęć do ciebie, do siebie. To, jak mnie widzisz. Widzę – że nie masz odwagi dotknąć miejsca, w którym skończył się dla mnie świat. Nie chcesz już wypełniać mnie, leżącej na łóżku od przedwczoraj, w spodniach z dziurawym krokiem, w bluzce pachnącej niebieskim Persilem, z kieliszkiem wina z owoców czarnego bzu. Powinnam się umyć, przestać udawać, że wciąż jest w porządku, że nic się nie dzieje, że odliczam z ciekawości czterdzieści pięć tramadoli, dwadzieścia sześć ketonali
i sto czterdzieści osiem fluoksetyny.
Zapytaj jeśli chcesz: „po co?”
Ja się zastanowię nad odpowiedzią – no bo jak bardzo można nie chcieć siebie…
Może odpowiem wymijająco:
„usilnie szukam wymówek by zostać, daj mi jakieś”.

(czerwiec 2019)

ostatnie 50 minut

porobiło się nieznośnie gorąco. błądzę po obrazach szukając wytchnienia. flegmatycznym wzruszeniem duszę siebie i ciebie cicho. skończymy się z dramatem na policzkach, ustach i na brodzie. ty będziesz sobie żyć bez przypadkowych spotkań. ja, jak już wstanę, może też. bo w czwartek, o dwunastej w południe, jak tylko zejdę w dół, schodami z niebieską poręczą, umrę. może nawet się potkniesz o mnie. może zrobi ci się źle. chciałabym, byś posmutniała na ten widok. może nawet dotknęła go trochę, pogłaskała mu włosy i zaciągnęła do domu, gdzie w kocu wrzosowym otuli się snem.

(lipiec 2019)

Do dna

Nigdy nie wiem czy mnie rozumiesz
czy w domyśle najgłębszym lukrem dokarmiasz.
Mówisz kocham. Jestem. Do końca będę.
Mdłe dowartościowanie, bo żeś mnie wybrał,
jak ja sama siebie nie chcę.

Co jeśli starczy mi chęci do końca tej lampki?
Może do dna butelki.

Co jeśli już mi się nie chce,
że się rozmyślę jak obok będziesz
może już snem ślepym rozmyty?

Co jeśli już tylko posypią się kwiaty
i ziemia gorąca,
i tyle?

(lipiec 2019)

Strach

Jest jak rozdarcie w bezdusznym bezkresie –
nie odnajdziesz ukojenia, choćbyś bardzo chciała.
Boli samo pragnienie, że nie możesz przestać.
Zasysa cię tak bardzo, że zapominasz, że możesz,
że umiesz, i że mogłabyś móc, że mogłabyś wierzyć.
W siebie. W samotność, którą przecież lubisz, czasami.
Nie wiesz jak to się skończy. Z wyczerpania poddajesz się,
chwili, padasz wyczerpana w kolejny bezkres i czekasz na to,
co zwykle jest potem.
Nie myśl, że już ci lepiej.
To tylko chwila, do następnej myśli.
Do płytkiego oddechu.
Do braku tchu przy próbie przestania.
Do następnego rozdarcia. Do huku w odpowiedzi.
Do kolejnego podmuchu niewiary. Niemocy. Do tego co potem.
Jak długo wytrzymasz? Myślisz. Czy w ogóle warto?
Nim sama się przekonasz, popatrz na mnie chwilę.

(lipiec 2019)

Wenlafaksyna

Chcę zapamiętać stan sprzed, gdy już będzie po.
Gdy jeszcze raz spróbuję rozstać się z sobą.
Gdy muzyka porusza najdalsze zakątki płuc,
gdy jeszcze piszę i wwiercam się w siebie.

Nad ranem, zanim pojedziemy na ryby,
zaufajmy mi.
Ja już się nie boję jednostronnego dopingu.

Nie potnę się, nie oparzę, nie będę chciała się zabić.
Od jutra wszystko będzie dobrze,

(lipiec 2019)

No i jest

idzie
i nawet się nie skrada.
patrzy w oczy, z odległości rzutu kaczek.
czekam, jak na starą przyjaciółkę.
opowiem co straciła, zdradzę co po głowie chodzi.
że tęskniłam.
że nie było za kim.
że się cieszę,
że wróciła.
że da powód.

(październik 2019)

Przestań już

Nieważne czy już wiesz czego chcesz i jak.
Nieważne za ile, do kiedy, po co, do kogo, o co, na co i za co.
Uspokój myśl, niech ucichnie twój głos.
I wszystko inne też.
Bez przyglądania się sobie zamilcz na moment.

(grudzień 2019)

Nawrót

Stałaś się jałowym polem, na którym miał kiełkować symbol nowego.
Wracasz niespodziewanie jak zima w majowy poranek.
W obrazie niejasnym usuwasz mnie w sobie,
gdy inną w nim twarz miewasz.
Zamarzasz mi w myślach.
Jesteś wodą cieknącą z kranu, znudzoną piosenką,
refrenem w ustach grabarza.
Jesteś bólem zęba, myślą powracającą z księżycem.
Nie mogę się ciebie pozbyć,
wisisz na haku pod mostkiem.
Ty nie bywasz.
Ty jesteś – wciąż na końcu języka.
I mdły masz smak.
Nie chcę cię czuć, pamiętać twojego zapachu –
tego z połowy lipca.
Nie chcę widywać cię w cudzych kronikach,
czytać o tobie, dusić się w tobie.
Słuchać w głowie twoich rad na ciebie.
Czuć twoich ramion zaciskających moje, w ostatnim geście życzliwości.
Zepsułaś się we mnie, wtopiłaś się w skórę – boli ta obecność.
Boli, bo nie chciałaś tu być,
a jesteś.

Użytkownik Facebooka

(luty 2020)

Trzecia wiosna

Myśli lewitują od prysznica do łóżka,
Nie wiem co ze sobą zrobić.
Nie czuję siebie – dotykam tego ciała,
głaszczę je, szczypię,
tnę pod pachą i nic. Jakby nie ja.

Wciąż rwie w miejscu gdzie byłaś ze mną.
Widziałaś, jak nie mogłam mówić. Z bólu.
Zapewniałaś – że przejdzie, że minie,
że może to najtrudniejsze, ale że tak musi być.

Dziś trzecia wiosna zakwitła,
I nic się nie zmieniło.

(maj 2022)

Rodzinne zjazdy

Gdy nikogo nie ma, łatwiej jest robić złe rzeczy.

Nikt nie patrzy, gdy leży kołdra,
a pod nią cztery dłonie czy sześć.

I nie wiadomo co dziś z tym zrobić,
bo trochę z tej nocy zostało.
Jakiś rodzaj fetyszu ofiary –
leży się sztywno i udaje,
że rozkładanie nóg jest przyjemne.
Tymczasem lekko odwracasz twarz,
rozluźniasz mięśnie, by mniej bolało
i myślisz o tym, kiedy się ta bliskość,
potrzebna w związku, skończy.

Potem zajmujesz się już tylko uciekaniem.

(czerwiec 2022)

Wracanie

trzy lata i trochę temu do zobaczenia mówiłaś
że wszystkiego dobrego życzysz
że się przytulić musisz
a potem poszłaś dalej
i zostawiłaś

ja zostałam
w miejscu
zablokowana truchłem miłości

jak można tak żyć

w teraźniejszości przeszłość i przyszłość śnić
z odrętwieniem czekać na to co się nie wydarzy
z marzeniem które się nie spełni
z życzeniem które niepotrzebnie życzę
z nadzieją której już nie ma

trzeba tylko tak żyć żeby wystarczyło
bo musi wystarczyć
żeby się trwało
bo i tak już się trwa

(czerwiec 2022)

Dopasowanie

Zacznij wodzić po mnie palcem – zrozumiem, że chcesz.
Ciałem ciebie najpierw wykarmię,
choć sama też głodna jestem.
Wrażeń. Doznań. Wielkich rzeczy.

Przekształcam się.
By dopasować się w tobie, do ciebie, do nas, na zawsze,
z przysięgą na prawym serdecznym, spuchniętym.
Ty też pasujesz.

Wypełniona tobą, przyszłością, życiem, może nadzieją,
zapachem jutra i tego co żałośnie zwiastuje, że znów się udało,
chociaż się nie chce.

Nic się nie zmienia i wszystko się zmienia.
Jestem więc żyję jeszcze

(czerwiec 2022)

To nie czas na miłość

Jeszcze rano pisałam coś o ustach,
że dawno żadnych nie pragnęłam tak jak jej.
Przez bagno tego dnia, dowlokłam się do końca.
I myślę nad ostatnimi słowami jakie mam napisać.

Żegnaj? Dziękuję? Zostań?
Czemu mnie nie chcesz?

Co się mówi na koniec?

Może to miało nie wyjść?
Może wszystko za wcześnie, za szybko, nie w czasie.
Może obie byłyśmy niegotowe.

Nawet nie wiedziałam, że mogę być,
a już nie mam na co.

(listopad 2022)

Za jej śladami

Zawiłości miłości krótkiej, nienarodzonej, a już umarłej.
Zostawiła tylko ślad po kociołku,
na stole, koło którego przechodzę z nadzieją, że przypomnę sobie jej troskę w głosie.
Zostawiła tylko zapach papierosa w samochodzie.
Nie otwieram drzwi, bo wyleci, a wraz z nim wspomnienie po jej spojrzeniu mówiącym, że mnie chce.
Zostawiła tylko echo na korytarzu, którym codziennie przechodzę.
Ledwo pamiętam jak mnie przytuliła.
Nie zapamiętałam gdzie leżała jej ręka i jak mocno mnie ściskała.
Miał być przecież kolejny raz.
Nie pamiętam zapachu jaki mogłabym wspominać.
Nie pamiętam jej ostatniego zdania, jakie wypowiedziała.
Miały być przecież kolejne.
Nie pamiętam niczego, poza jej oczami, w których jak w lustrze mogłam się przejrzeć.
I przy niej tego chciałam.
Ale ona puściła. Odpuściła. Bo tak rozsądniej.
A ja wciąż trzymam. Nierozsądnie.

(28 listopada 2022)

Powrót czarnej

W czarnej szacie leżę na zimnym materacu.
Czerwień mi się śni. I to, jak zmywałaś makijaż nad zlewem z idealnych policzków i mówiłaś o zakochaniu się, a ja, że może się przydarzyć każdemu. Nawet nam. I było mi w tym śnie dobrze. Jeszcze nie wiedziałam, że nie potrwa długo. Jeszcze byłam szczęśliwa w tej obcej bajce. I ty też byłaś.
A teraz leżę w czarnej szacie na zimnym materacu i boję się wysłać przypadkowego smsa, żebyś znów była wyżej od innych. Bo spadasz mi.
Chciałabym powiedzieć ci ile mi zabrałaś, ale pewnie wiesz lepiej. Nikt inny nie zna ciebie bardziej niż ty. To wszystko było dobre. Spina mi się kark z bólu, bo już nie jest. Żołądek ściska się ze strachu, bo już nigdy nie będzie. Oczy pod powiekami bolą od smutku, bo mogło być.

W czarnej szacie leżę na zimnym materacu. I czerwień mi się śni. Na jawie. I złoszczę się na siebie, bo z jakiegoś powodu na koniec i tak się mnie nie chce. W żadnym wypadku i w każdym przypadku.

(listopad 2022)

Piąta pora roku

Aleksandra Sztorc — Wed, 26 Oct 2022 18:19:43 +0000

Wyimaginowana

leżę pod kołdrą
przy uchylonym oknie
zaciskam powieki
by nie widzieć wierzby płaczącej

światło księżyca
wbija się do pokoju
gwiazdy jasną poświatą
witają nadchodzącą noc

wyimaginowana
w tej rzeczywistości
staram się zająć snem
chwilą inną od tej która nastała

myśli toną w rzece wspomnień
potok słów sprzed lat
burzy się i zalewa
tworząc powódź refleksji

gdzieś poza zasięgiem światła
mucha przysiadła na parapecie
czuję jak nasłuchuje moich myśli
a potem się z nich śmieje

wyimaginowana w tym świecie
zanurzyłam twarz w niespokojnych snach
tam przysiadłam pod wierzbą
i razem z muchą szydzę z głupich myśli

(internat, 2007)

Głupie

szkicowany pokoik
haftowany dywan i przepalona żarówka
a w radiu mówią że będzie burza
przed nią białe latawce na oszklonym niebie jak ze snu
wysyłają kartki z papieru ozdobione w słowa
alfabetu nowego zimowego
i oczy te świetliki jasne ciepłe głębiny
ani taflą wody ani wiatrem
tylko piaskiem pustynnym
lekko pieszczone
i głos ten miękki czysty
w białej chmurze i z innymi obłokami
między gwiazdami
echem płynie po ścianach wszechświata
i ten dotyk ciepły delikatny
przy kubku kakao
mieszanego nożem albo uczuciami nieznanymi
między nami może
bo pokój teraz haftowany i żarówka i dywan
i w radiu mówią że burza
że zima gdy okno i gwiazdy i ja i ty
próbujesz zrozumieć
że wszystko niejasne pomieszane próżne banalne
ale że burza w środku zimy
głupie

(w czerwonym pokoju, 2007)

Jesteś po tamtej stronie

pokój został pusty
rozlany atrament i pióro na biurku
a obok pusta kartka leży

melodia z małych głośników
gubi nuty
tańczy pijana wokół moich myśli

mały pająk próbuje wydostać się na korytarz
lecz zapomniał chyba zapytać o drogę
bezmyślnie czeka przy drzwiach

patrzę na niego
w dłoni trzymam potłuczone lustro
jestem po tamtej stronie
w tysiącach różnych maleńkich odbić

rozlany atrament
pusta kartka
pijana melodia
do której pająk zapomniał kroków
tysiąc różnych odbić
w potłuczonym lustrze

ja również zapomniałam kroków
do pijanej melodii

w tysiącach różnych maleńkich odbić
bezmyślnie czekam przy drzwiach
i pytam pająka o drogę

Szpital psychiatryczny

czerwone cegły wzruszenia i strachu
na które nikt nie chce patrzeć

jestem w środku
obijam się o niebieskie ściany korytarza
gdy reszta śpi narkotyzowana
swoim nieszczęściem

nie znoszę tej dławiącej samotności
w kolejną noc padam na łóżko z bezsilności

niewyraźny obraz w noc bez gwiazd ukochanych
bez snów

(Kocborowo, 2007)

Pożegnanie

znieruchomiała muzyka
żegnamy się w ostatnim tańcu oddechów

żar twojego dotyku
zostawia ślady szczęśliwego wczoraj

umieramy oboje po dwakroć
za siebie nawzajem

rozstajemy się dzisiaj w pogodną noc
świat cicho nam błogosławi
też płacze
bo nie można z takiej miłości rezygnować

a po tylu obiecanych słowach
nagle obdartych z marzeń
przyszłości nie będzie

i ty się ze mną żegnasz
ale tak inaczej niż świat

(22.02.2010)

Cicho… już

cisza jest muzyką
uwalnia uczucie
takie puste
jak dobrze

ach
coraz głośniej

to brzmienie pulsuje
koła samochodu toczą się wolno po drodze
kamień rzucony spadł na ziemię
a tamten dźwięk wciąż jest

już wolniej
coraz wolniej
wracam

coraz szybciej
życie zmienia bieg

kamień się toczy
samochód spadł na ziemię
wszystko jest muzyką
jeśli się słucha

a cisza nadal jest ciszą
niezmienna

to brzmienie pulsuje
czujesz

Nie umiem czytać

każdego dnia przystaję w tym samym miejscu
gdzie mrowisko sypie się na drogę
a stęchłe liście leżą gdzieś pod kasztanowcem

blade słońce przedziera się przez konary drzew
czule pieści po karku

wśród tysiąca myśli burzliwie szukam czegoś istotnego
nie umiem nic znaleźć
prócz gorzkiego smaku niepewności

więc cofam się myślami do wspomnień

czarnym atramentem na niebie ktoś napisał
że można się nie śmiać
że można płakać
mówić w ciszy
na deszczu krzyczeć

lecz nie umiem czytać

i zamyka się świat w jednym oddechu
w małej przestrzeni w której nie ma światła
w ciemności tak gęstej że nie umiem się nie bać

Budzę się z hipnozy

ścieżka już się zaciera
którą brnęłam
monotonnie do przodu

ślad po bólu niknie
wraz z upływem złych chwil

jak kolekcjoner
segreguję każdą kartkę życia

teraz
wyjmuję z szuflady
zeszyt i długopis
zapisuję kolejny maleńki sukces dnia

dzięki tobie wiem
że iskrzy się gdzieś blisko
nowy lepszy dzień
którego dotąd nie miałam siły dostrzec

budzisz mnie z hipnozy

po raz kolejny
spojrzałam w twoje oczy
po raz pierwszy
ujrzałam w nich nadzieję

(dla pani Eli Dziemińskiej 08.10.06)

W malignie

piąta pora roku
o trzeciej godzinie dnia
obojętność pierwszym epizodem
manifestu październikowego

samotna wojna popaliła wszystkie mosty
zamknęła drzwi i okna wybiła
by po szkłach iść

ciągły bieg pod prąd na złość wszystkim
wyciska ze mnie płytkie oddechy
skradane łapczywie co dnia

ogień przygasł i ostudził obojętną wrażliwość
nawet gdy słońce przeziębione
pisze za dnia listy księżycowe
z prośbą o pogodną noc

a noc przecież nie inna od dnia
poza odcieniem nieba

nieskończone uskoki przeżyć
wyprawy ciąg dalszy
aż miło witać co znane

mur za zakrętem
i kamieni pełne kieszenie
a często też wiatr który deszczem pluje mi w twarz

(2005)

Błąd

ciche słowa za ścianą
w moim małym świecie

on słyszy że już się zbudziłam
wchodzi do pokoju i każe ściszyć muzykę
tak jakbym popsuła mu szyki
spokojnej niedzieli

zapach parzonej kawy
i pierwszy papieros
zdrada jednej kropli krwi na ubraniu
niedopatrzenie wczorajszego dnia
błędem nazywane

teraz stoję pod świerkiem
deszcz obmywa mi twarz
a on nadal myśli że jestem w pokoju

(pokój, 2005)

Śmiertelne lęki

łza wsiąkła w stary dywan
który teraz
służy do wycierania butów

czarne myśli
i niewyjaśnione lęki
budzą się
wraz z wstającym
nowym dniem

za drzwiami cicho
strach nasłuchuje
pod poduszką
kąsające czarne myśli
a pod łóżkiem
śmierć kogoś bliskiego

przy ostatnim
nadejściu nocy
wszystko straci swój zapach
i smak

ciało zgnije
duszę krew wypali

(2005)

piąta pora roku

Jestem piątą porą roku.
Zgorzkniała, kiedy księżyc kończy cykl.
Toksyczna, gdy się boję.
Żeby zrozumieć obserwuj pogodę.
Pokażę ci siebie, jeśli obiecasz, że nie odejdziesz.

Okaleczona ryba w najgorszym wydaniu,
złapana w sidła dzieciństwa.
Otwieram usta i zamykam —
nie mam nic do powiedzenia.

Wilgotne dłonie i jeszcze coś.
To piąta pora już —
czas umierać znów.

anielska pogoda

widziałam jego cień
siedział na parapecie i zdobił niebo

najpierw przykleił pomarańczowe słońce
później rozsiał srebrzyste dzwoneczki i cicho zapłakał

o brzasku wciąż siedział za oknem
próbował stworzyć świt

uśmiechnął się do mnie przez szybę
i poprosił bym zrobiła to za niego

wczorajsza wiosna więc odeszła
wiatr ustał a na niebie widniał odcień szarości

i nie wiadomo dlaczego
deszcz cały dzień dzisiaj pada

niby

spojrzenia niby prawdziwe
niby z cieniem uśmiechu
może ze łzą współczucia

słowa niby miłe
niby z uśmiechem na twarzy
może ze współczucia

spojrzenia niby zaspokoiły myśli
niby związały słowa
może nasyciły euforię

uczucia
niby są w nas
niby takie zwykłe
może takie proste
między wierszami

(2005)

Wbrew sobie – dla siebie

do żyletki

lekki postrach budzisz we mnie
łagodzisz złe wspomnienia
ukojeniem bólu karmisz duszę

ulżysz jednym pociągnięciem
we krwi zatopisz ból zawistny

i co dzień czekasz spokojnie na mój ruch

desperacko się uśmiechasz
śmiechem nienawiści zabijasz

wysysasz ostatnią kroplę krwi
i siły
zakładasz przecież przegraną w obie strony
uzależniasz
od ulgi

każdy malutki element nieszczęścia
łączysz
tworząc całość
siecią plączesz układankę radości

nie dajesz mi wyboru decydując za mnie
aby każdą nową nić zespolić z całością

wbrew zakazom pokochałam cię za to

Paradoks

żeby tak go nie było
ale jest

nie znam za bardzo
ale jednak znam

na uśmiech niewinny
daję się nabrać
niby taki lubię cię

na spojrzenie też
a potem nie patrzy

niech nie patrzy

dobrze że nikogo nie chcę
bo gdybym chciała
to byłby on

Przez całe życie

myślałam że to normalne
serwować piekło dotykiem

mogę udawać
jak ty
że do niczego nie doszło

ale czuję wstyd za nas dwoje

Nie istnieję

w pustce rodzą się
bezmyślne dni
jakby nie moje

i płaczem ukojona nadzieja
ta co umiera ostatnia

i sen daleki wymarzony
w tęsknocie ukryty
o samym poranku

co w nicości powstaje
i we mgle się rozpłynie
jak wszystko

smutno zwyciężam upadki
chwytam leniwie wyciągnięte dłonie

ślizgam się na piasku
i chwieję gdy nie ma wiatru

ja oksymoron

Uzależniona

motyl odleciał
zobaczył mnie taką inną

chwila ulgi

zegar zawrócił
zimą jest lato

już chyba odpływam

to takie proste
już nawet myszki za mną nie gonią

dzisiaj ustąpię

Daleka droga

nie do ciebie ten szept
że szaradą jest życie

po cienkiej nici
wspinam się w górę
by upaść boleśniej

myślałam że znowu wrócę do domu
tą samą drogą
najdalszą

jeszcze jeden raz

zmęczona niezmiennością
trwonię kolejny dzień

mówię wciąż do nagich ścian
zasłuchanych w grzechy

i nie patrzę w oczy prawdzie
czerwień wstydu topię w słowach
tak głupich jak ja

migracje

białe giganty na straży hitlerowskich łąk
opierają się wiatrom końskich hal

na horyzoncie umierające drzewa
stoją w ciszy wieczornej
na skraju załamania mojego

jak ta myśl
która przypomina o planach
co planem miały nie być

obejmuję się czule
i wstrzymuję oddech
w ustach słodkich
co jabłka całowały niczyje

(Wohra, 2015)

wdzięczna cisza

dźwięczy mi wdzięcznie dźwięk głuchy
w mieszkaniu wynajętym na rok
dźwięczy niewdzięczny cichszy od ciszy
skupieniu nie daje się skupić
w uszach dudni
od szyb się odbija
błądzi w kuchni nieładnej
nie mojej
hasa sekundę w szafce dość brzydkiej
między szklankami moimi koktajlowymi ładnymi

i dźwięczą mi teraz szklanki wdzięcznie
a dźwięk głośny radosny i dźwięczny

tłukę więc te szklanki jedna po drugiej
by z dźwięcznego w bezdźwięczne
znów się zmieniło
mieszkanie wynajęte na rok

Samotność to najgorsza pora dnia

wdarła się w uczucia
bezszelestnie
niech zabije w końcu
niech rozszarpie satynową skórę
niech zawrze szkarłatem
a potem zniknie

rozsiała mgłę
po wszystkich porach dnia
udaje że nie istnieje
a jest
zamieszkała w tarczy zegara
i nie daje o sobie zapomnieć

Z ręką w nocniku

Gdy była mała, miała urojonych przyjaciół.

Miała kota
i miała chomika,
którego przypadkiem zabiła.

Miała dom,
i mamę, i tatę.
I miała siostrę, taką,
którą kochali bardziej.

Gdy była mała, miała swój świat
taki by mogła nie myśleć
(kiedy tylko chciała).

O tym, że dłubali jej w mostku —
aż wydłubali, co mieli
(dziurę, taką na wylot).

I o tym, że wkładali jej ręce w majtki.
(no, a dzieciom podobno nie wolno!)

Groziło to zepsuciem
(najpewniej wszystkiego).
Ale kogo to obchodzi.

I to, że dziecko (przypadkiem) przeżyło.
I (trochę) źle się zepsuło.

Bo niczego się nie da naprawić.

Między nocą a dniem

Aleksandra Sztorc — Wed, 26 Oct 2022 17:36:46 +0000

Słowa trzeba ważyć

jak kamień o kamień pocieram
nadąsane wargi

musisz uważać teraz gdyś tak delikatny
bo słowa mogą parzyć
i nie wiem czy to zniesiesz

gdy ranię i drażnię
kopię i deptam
jak mrówki czerwone których się boję

i choć nadal
toniemy i płoniemy
w morzu i w piekle
kłamstw i łez

to ta chwila już minęła
nieuchwytna w swojej sile

Tak się złożyło

targnęłam się na własne uczucia
nie jestem głodna dziękuję
złudzeń nie strawię
są ciężkie i mam po nich zgagę

ale tak się złożyło w ten dzień
i muszę wyrzygać co niesmaczne
potem przełknąć zapić i zapomnieć
jak seks koleżeński

nie chcę rozmawiać z chłopcem
który nie wie jak brzydki jest świat
mam dość rozpoczynam terapię

ona na małych łapkach biegnie pod drzwi
gdy wracam ze stacyjnego burdelu

sprawia że dławię się szczęściem
i sram na nasz koniec

Bumerang

pozwoliłam ostatniemu słowu
stać się bumerangiem w głowie
powtarzałam je na różne sposoby
by zrozumieć sens

na nic

osoliłam łzami gorącą kawę
zostawiła pęcherze zawodu na języku
bolące jak ten wyraz
który utknął między migdałem a przełykiem

koniec koniec koniec koniec

teraz rozumiem tylko tyle
że kawa smakowała gównem

Śnię na jawie

mgiełka rozpaczy
wydobywa się z rojeń sennych
o nieszczęściu które sobie wmawiam

tak wypełnia się czas

stęchlizna imitacji życia
rozdziera nozdrza
zabija zmysły

kończy się film

widzę siebie lepszą
amatorkę rozdającą uśmiechy
w niedzielne przedpołudnie

budzę się przerażona

nie chcę byś patrzył na mnie
nie chcę byś dotykał tak jak nie można

Rozkład myśli

niewłaściwe szepty puszczam pod sufit
może oknem wylecą w świat
i nie wrócą

nauczą milczenia
tak jak trzeba

W kałuży

nudne niebo dzisiaj
umiera ciszą wiosenną

miasto takie puste-
widzę je w kałuży

chyba wejdę do niej
bo wszędzie zbyt daleko

zmęczenie materiału

siłuję się z lękiem na rękę
palce już bolą
obite czerwone wciąż przegrywające

pod ścianą myśli
sapią ze zmęczenia
przygniecione stertą ubrań

w oknie kwiat umiera
podłoga choruje od brudu
książki mdleją na półce

i nijak się ma to moje patrzenie z boku
z dystansem czucie
to nic nie wiem obojętnie

Wszyscy kłamią

w ułamku chwili łamie się czas
siedzimy w nowych fotelach
i grzejemy miejsce dla nowego ja

niech spadnie niebo
wzniesie się morze
poudawajmy jeszcze trochę

mamy czas na kłamstwo
miejsce na stare łóżko
później będziemy jak z marzeń

Nic się nie stało

płać puszczalska
za kochanie
nie płacz
nad rozlaną wódką

twój bełkot
na ustach umiera
przełknęłaś nie bez zapitki

jemu jest najlepiej
odwrócony już zapomniał
o kolorze niezrozumienia w oczach

a ty nadal nie rozumiesz
że nic się nie stało

Powiedz że mam iść

nie muszę lubić by kochać
wiesz to najlepiej mamo

zamknięta w pokoju z zabawkami
którymi nie mogłam się bawić
nie wiem jak żyć

powinnam już wyjść

czas powiedzieć kocham
i zatrzasnąć drzwi

***

skoncentrowana w jednym ciele
cała gama samotności
i nie wiadomo czy to już koniec czy jeszcze nie
czy trzymać tą brzytwę
czy popłynąć z nurtem

niezrozumiana głowa pełna wstawania i spadania
— to nie jest w porządku
by samobójców nie wpuszczali do nieba
to jest bez sensu
ból na dwa światy mi się nie zgadza

nie prześpię się z tą myślą

miękko stawiam bose stopy
przy chłodnej ścianie

przepuszczam myśl by mogła pierwsza
wyrzygać świat

docieram do niej
i topię w gorzkiej ślinie

chyba coś poszło nie tak
bo nadal ją słyszę

w ciszy flanelowej
wróciła do łóżka

naga i mokra zaczekam do świtu
niech zaśnie tam sama

szpetna odsłona światła

wpatrzona w rysę na szybie
która musi tu być od dawna
ukradkiem naciąga rękawy
na zbyt krótkie paznokcie

ślepa noc zasłoniła jej skazy
już nie widać

teraz
śpi spokojnie
na poszczypanych policzkach

(nie) myśleć

czas wypluł ostatnie słowo

milczeć nikt nie nauczył
ze słabej rasy głupców

jakież zdziwienie nasze
jaka niewiedza
i mądrość
gorsza niż wszystko

nie myśleć teraz
bardziej nie myśleć
albo myśleć bardziej
myśleć
niż później żałować

karma

bądź miłościwa dziwkom płaczu — odpuść
jak i ja odpuszczam skurwysynom litość

uwierz w miłość — sobie na przekór
jak i ja zawierzam naiwnym w grzechu

wybacz gwałt dziewiczy — jak i ja wybaczam
nim znów dopuścimy się gniewu

kończymy się

okiem stażysty życia
rzec mogę że świat się zmienia
aż słońce pobladło z wrażenia

i nic już tu po nas

zeżrą nas piksele
zatopią fale
nie tylko radiowe

szyfrowane człowieczeństwo
poumiera
zapomniane przez Boga

a w kopii roboczej
bądź gdzieś w skrzynce ze spamem
zachowamy po sobie marzenia

w niedosłowności

uchodzi z nas czułość
do obcych ogrodów
do nie swoich pościeli
i do siebie nawzajem

ciała nasze blade
dopaminą nie
tylko grawitacją przyciągane

i nawet gdyby niebo położyć
a ziemię powiesić nad głowami
to i tak bylibyśmy bliżej
oddalenia się od siebie

ulotny ten nasz schron
jak sen wypuszczony nad ranem
gdy niechcący spoglądam w okno

piąta noc

to był bardzo czarny wieczór
w towarzystwie licha jakiegoś

czułam jego obecność
w pojemniku na pościel
gdy wszystkie złe myśli
palcami pieszczotliwie układał do snu

a sen złośliwie na balkon wyszedł

podziwiał pomarańczowe miasto pomników

gdzieś na skraju nocnej włóczęgi pytałam ciemność
czy miłość zbawia ode złego
bo jeszcze dycha truchło
jeszcze uparcie się trzyma biednego człowieka

sumienie
(do człowieka)

hejże ubogi człowieku
nadęte twe myśli
przyłapane na ucieczce
na wulgarnych wargach

jeszcze nie skończyłeś
a już mi wstyd za ciebie

po ścieżkach niewiedzenia
czyjejś uwagi się chwytasz
jak ten co tonie

i masz ją
na chwilę

słowo nie na niedzielę

Niezręczna ta godzina.
Próżno czekam na dobre słowo,
takie wyważone, wybrane, niedzielne i słodkie.

W półsłowie szukam,
tego czegoś, co między wierszami bywa.

No i znajduję.
A jakże.
Ciężkie i zamierzone,
jak palec co pod młotek,
sam się pcha.

Takie umyślne, wystrugane na ostro,
jak kij do kiełbasy – słowa.
Ach, nadziewam się na nie,
przypadkiem,
od niechcenia.

I już wystarczy nam rozmów na dziś.
Pokłuci kładziemy się spać.

Boże przedszkole

w niewiedzy powołane do życia
zaistniały na wieczność

stłumiony płacz w zarodku
zamarł na zawsze

niezaczerpnięty pierwszy oddech
zduszony w matczynych objęciach
nienarodzonych dzieci Boga

Ażeby tak po coś

Ażeby tak las,
a w lesie ciemno.

Ażeby tak przyszło samo, wpełzło…
przez usta suche, oczy mokre, czerwone.

Ażeby tak weszło i wypaliło wszystko,
żarem swojej pewności.

Ażeby tak nic nie zostało.
Żadna zła, dobra, czy nijaka, ona. Emocja.

Żeby mogła nie czuć, nie musieć, nie myśleć,
o kimś, o nim, o sobie, o innych.

Żeby nie robić, nie patrzeć, nie słyszeć,
czego się nie chce, czego się nie da, czego nie trzeba.

A i tego co można i trzeba.

Żeby tak nic, żeby coś,
po coś, do kogoś i o coś.

Ale po co?

Na cmentarzu drzew i ludzi

Przy ulicy Gałczyńskiego,
rozmowa marmuru z lipą się toczy;

O tym, że styczeń jak dziecię młody,
że bez sił wkracza w świat stary.

I o tym, że za późno liście opadły.
Że śnieg zbyt biały z nieba sypie,
przed którym w obronie oczy się mruży.

Przechodzę przypadkiem,
między nimi chłodnymi,
co już wstawać nie muszą nigdzie,
ani przed czasem uciekać chciwcem.

On już ich dogonił, cwany.
Sny pomierzył kilometrami.
godziny przeliczył łzami.

Wszystko musiało się zgadzać.

Ale teraz nic tu już po nich.

wina i kara

w upokorzeniu drzemie moc najczystsza
on wymierza ją w nią
by swoje lęki niezrozumiałe schować przed światem
w ciemności nabierają dodatkowej siły

zmotywowany wiarą że krytyka kształci
a tracenie wzbogaca
nawet się nie zawahał
i polał spirytusem serce przypalone żarem oskarżeń
doskonale wiedział że zaboli
to oczyszczanie atmosfery

sponiewierani przez życie oboje z poczuciem grzechu
opierają się przebaczeniu gdy dążą do sprawiedliwości

ścigają się po wygraną gdzie nagrodą jest przegrana
docierają do granic gdzie każdy żyje sam
i umiera sam

tęsknota nie musi boleć

tęsknię do siebie samej

nie tej z wczoraj
ubranej w bezradność
i nie tej z dzisiaj zapłakanej

lecz do tej wciąż mi nieznanej

tęsknię za nią

i coś mnie kłuje w mostku

odkryta prawda

Porzucanie złudzeń,
to oczyszczający zabieg.

Nawet, gdy jeszcze się krwawi,
po otwartej ranie,
gdy dąsa się jak dziecko,
któremu odmówiono kupna zabawki
i gdy się skomle jak porzucone szczenię.

To wciąż jest to dobre i potrzebne.

złość

Czuję jak się zbliża – przyczajona.
Kocim ruchem atakuje, chwyta za gardło, ściska.
Wypluwa słowa z końca języka.
Gorączką obmywa twarz, przedramiona, kręgosłup.
Uderza we mnie z gwałtowną siłą.
Ogłuszona, na sekundę, stoję z pustką w głowie
i drżę cała nią wypełniona.
Trudno powiedzieć czego tak właściwie chce.
Dumna i nieczuła, nagła jak zawrót głowy – jest
i odejść nie chce.

migracje II

na emigracji jedyne co się ma
to wiarę

wiarę w to że będzie dobrze
że się da radę
że się wróci do domu

w rodzinę — że czeka
wiarę w niego — że nie zostawi
że związek przetrwa

że będzie praca
że będzie gdzie mieszkać

nawet wiarę w Boga
na nowo

ma się wiarę we wszystko

tylko nie w siebie

(2015)

Las

Między drzewami słychać
— pająka mam na sobie.

— pająka mam — wlazła w las.
W rozkołysaną melancholię.

Myśli — bez uniesień, cudów i Carpe Diem —
o tym by przetrwać.
Tylko to.

— pająka mam — nieszukaną myślą wypełnia las.

Wydyszała;
— gdzie do diabła ten pieprzony samochód?

Brak sygnału

Czy to dla mnie to ostatnie miejsce?

— ten pociąg nie ma kół. Nie widzi pani?
— więc zapnę pasy.

Nie spojrzę w okno.

Bo stoi tam głupia.
Pozwala się mijać.

Sama mi blaknie jak cień.

— nie pojedziemy proszę pani.
— nic nie szkodzi, mam pasy.

Mam tu bezsens.

I przeciągniętą winę
na stronę niczyją.

Na Mickiewicza

Wychodzę na miasto,
zmęczone mijającą od tygodnia zimą,
i zanurzam się w nocnym oddechu ulic.

Wydeptaną ścieżką, zawsze w niedoczasie,
biegnę pod twoimi oknami.

Nie umiem zrezygnować — nie pytaj czemu.

(marzec 2019)

puste pudełko

szukam w myślach patetycznych uniesień
co by wyraziły moją niechęć
co by pokazały co zostało
w tekturze zobojętnienia

no bo niby gdzieś coś jest no ale jakoś chyba nie bardzo
może coś gdzieś ale to raczej niepewność

(kwiecień 2019)

Potrzebny krawiec na wczoraj

Jestem utkana ze skrajności
— taki śni mi się sen o sobie.

W podartej przeszłości
próbuję wycerować rozwiązanie.

Niekobiecość w kobiecość przerobić jakoś.
Na obcasach chodzić,
makijaż rano nakładać.
Wierzyć, że mi się podoba.

Tylko ty wzdychasz jakiś nieswój.
Nie patrzysz na wprost,
nie pytasz czy słychać i co,
nie widzisz, że kawę solisz.
W dodatku moją.

Porozmawiajmy może?
Może o naszych sprawach,
może bardziej pewni,
nieoddzielni
Bo teraz jakoś nazbyt kamieniem milowym
jesteśmy do siebie.

W niebezpiecznych rejonach samotności,
prujemy sobie przyszłość,
choć wielka w nas na to niezgoda.

(marzec 2019)

Polecie

Z wolna wkrada się w nozdrza zapach wrześniowego poranka.
Jaskółka chłodnych harców, słodkich gruszek i winogron,
tulących się do werand.

Czuć już ostatnie podmuchy woni skoszonej trawy,
nadal nagrzanej słońcem.

Liście złote bez ikry prószą się pod podeszwy.
Tych z letnich jeszcze wystaw.

Żurawie gromadzą się na polach,
w pełnej gotowości na słoneczne wakacje w „nie tutaj”.

A dzieci niechętnie wybierają zeszyty,
zaganiane przez matki między sklepowe półki.
Już tornistry zapełniają nową klasą.
Książkami z podpisem, świadczącym o przynależności jakiejś —
klasa piąta B — ułożyły je równo, choć wciąż nie według planu lekcji.

I wieczory
te z kubkiem herbaty, przy świeczkach i z książką,
pod wrzosowym kocem, jakoś szybciej się wkradają w czas wolny.

Coraz nam go mniej.

Krótka chwila i będzie po równo.
Po połowie słońca dla każdej ze stron.

Jeszcze jeden długi spacer,
w nie letnim deszczu,
i już.

Przyjdzie jesień

choroba osób i mienia

ewoluował chodnik z podmiejskiego na miejski
witając wyczerpane codziennością buty

te — w zielonym przypływie chwilowego entuzjazmu
ruszyły na przeciwległą stronę drugiego
goniąc za jutrzejszym dzień dobry

zmienione parki miejskie
w samym środku wielkomiejskiego szumu
kryją matki z dziećmi w wiosennym już klimacie
seniorów nieśpieszących się nigdzie
i biegaczy na wpół znużonych

przekształciły się wszelkie zasady nakazu i zakazu
kodeksy wymowy i odmowy
zwyczaje jedzenia
reguły picia
normy pracy i odpoczynku
(z czego tego pierwszego jest więcej od tego drugiego)
reguły kochania i etyka wychowania
a z nauką doświadczania i wyrażania
niektórzy nie maja nic wspólnego

nic tu już nie jest jak przedtem

a przedtem
dla potrzeb zmizerniałych trepów wycofało się do wczoraj
by zostać tylko wspomnieniem
tym — „kiedyś, było inaczej” i jeszcze tym — „za moich czasów” by oszukiwać sznurówki myśli że wciąż jest im źle
albo raczej że nigdy nie będzie dobrze
choćby nie wiadomo co

jesień

Wylewa się z parków magia —
jak złoto – ruda łuna
letniego dnia.

Krwawi z otwartych żył
wprost pod buty
tęsknych myśli.

Przyjęła na siebie cały mój świat.

Otula słodko – gorzki świat
październikowym szalem.

A gdy umrze,
listopadowym rankiem,
zimowy nastanie czas.

(wrzesień 2018)

Wiosenne masło maślane

Niewyspana wiosna brudzi okna
brzozowym pyłem — no i na co komu ona?
W twarze dzieci kpiną
wyciera niespełnione sny.

Problem alkoholowy

Jedyny problem z alkoholem ma taki, że nie wie skąd go wziąć, gdy mu zabraknie.

nie widzi sponiewieranego ego. ego jego, jej, jej, jego i mojego.
NO I CO, że teraz mniej, że milej, że jej lżej?
że się jątrzy, że pulsuje, że nie znika,
stary cień?
widzę bruzdę, wy niuanse.
jest ok,

ale chce mi się pić.

leżę obok miski z wodą
już osiemnaście lat i nic.

(czerwiec 2019)

***

czasem trzeba być artystą –
kochać swoje miejsce jak żadne
rozbudzać namiętność jakiej nikt nie zna
w pustym fotelu czuć tęsknotę
tego czego nie ma

czasem trzeba być sprzecznością –
nie chcieć tego świata
ale pragnąc go serdecznie
nie chcieć jego miłości
ale kochać na zabój

czasem wypada być człowiekiem –
w ludziach widzieć dobro
ufać gdy nie warto
słuchać choć się nie chce

czasem trzeba przede wszystkim
w sobie rozbudzić siebie

(10.07.2020)

***

Zacznij wodzić po mnie palcem – zrozumiem, że chcesz.
Ciałem ciebie najpierw wykarmię,
choć sama też głodna jestem.
Wrażeń. Doznań. Wielkich rzeczy.

Przekształcam się.
By dopasować się w tobie, do ciebie, do nas, na zawsze,
z przysięgą na lewym serdecznym, spuchniętym.
Ty też pasujesz.

Wypełniona tobą, przyszłością, życiem, może nadzieją,
zapachem jutra i tego co żałośnie zwiastuje, że znów się udało,
chociaż się nie chce.

Nic się nie zmienia i wszystko się zmienia.
Jestem więc żyję jeszcze

(czerwiec 2022)